Około 25 lat po śmierci Chrystusa zapoczątkowany przez niego ruch religijny uległ rozłamowi. Obie frakcje miały całkowicie inny pogląd na swego przywódcę, jego tożsamość, przesłanie i wizje.

W walce o wiernych zwycięzcą okazało się stronnictwo kierowane przez świętego Pawła. Właśnie to stronnictwo przekazało w Ewangeliach Nowego Testamentu własną wizję życia Jezusa. Prawie 2000 lat temu w Jerozolimie, przywódcy rewolucyjnego ruchu religijnego spotkali się na ważnym spotkaniu. Stało się ono końcową rozgrywką pomiędzy dwoma przywódcami. Jednym z nich był Paweł, urodzony w dzisiejszej Turcji, w bogatej żydowskiej rodzinie (został rabinem w Jerozolimie). Był także, o czym początkowo nie wiedziano, obywatelem Cesarstwa Rzymskiego, okopującego w tym czasie Palestynę.

Drugą osobą spieszącą na spotkanie (na szczycie) była jedna z najbardziej tajemniczych postaci w historii chrześcijaństwa. Człowiek ten miał na imię Jakub i był najważniejszą osobą w ruchu religijnym Jezusa. Nie wspominają go ani Ewangelie ani Nowy Testament, nie słyszymy o nim także w okresie życia Jezusa. Pojawia się nagle po jego śmierci jako przywódca religijny. Kim był Jakub? W ewangelii wymienia się czterech braci Jezusa z których Jakub był najstarszy, to nie wiele. Z innych dokumentów wynika, że Jakub był całkowitym przeciwieństwem światowego Pawła. Jakub był ściśle przestrzegającym prawa, prawdziwy wzór żydowskiego wiernego (modlił się całymi dniami). Po śmierci Jezusa to właśnie Jakub zostaje przywódcą ruchu religijnego i głową w Jerozolimie.

Tymczasem z dala od Jerozolimy w drodze do Damaszku, Paweł miał widzenie zmartwychwstałego Jezusa. Dotychczas zwalczał zwolenników Jezusa, teraz stał się ich przywódcą, człowiekiem którego wizja Jezusa stała w sprzeczności z poglądami Jakuba. Różnice zaś były fundamentalne, dotyczyły narodzin proroka, jego przesłania i przede wszystkim jego świętości.

Paweł twierdził że zna Jezusa lepiej od innych, mimo iż nigdy nie poznał go osobiście. Polecenie otrzymał po jego w niebo wstąpieniu a nie za życia Jezusa gdy sens jego wypowiedzi nie był jaszcze całkiem zrozumiały. Jezus w niebie był dla niego ważniejszym źródłem informacji niż ten chodzący po ziemi. Prześladujący kiedyś Chrześcijan teraz pragnął rozprzestrzeniać swoją wersję przesłania Jezusa do ludzkości na cały świecie, nie tylko wśród żydów. Jakub uważał że Paweł osłabia przesłanie Jezusa przekazując je nie żydom. W dodatku nie wymagając przestrzegania żydowskiego prawa. Dla Jakuba niezwykle istotną sprawą było koszerne jedzenie, wierzył że religia jak i sam Jezus, są sprawą żydów i nowicjusze muszą przestrzegać zasad. Kolejną ważną kwestią był nakaz obrzezania. Według samego Pawła spór między nim a Jakubem rozgorzał około 50 r. n.e.

Do Syryjskiego miasta Antiocha gdzie nauczał Paweł, Jakub wysłał emisariuszy pod wodzą apostoła Piotra. Przez nich przekazał Pawłowi że nie żydzi muszą również spożywać koszerne jedzenie. Paweł wpadł we wściekłość i nazywa ich szpiegami chcącymi odebrać wolność wiary w Jezusa Chrystusa. Nazywa ich bardzo ostro - fałszywymi braćmi.

By nie doprowadzić do całkowitego rozłamu Paweł przekonał Jakuba do zawarcia kompromisu. Religia miała zachować żydowski charakter lecz nowi wyznawcy nie będą zmuszani do koszernego jedzenia i obrzezania. Lata upływały, Paweł głosił swoje nauki na terenie imperium Rzymskiego (przyrzekł nie wtrącać się do kościoła jakubowego w Jerozolimie i do żydów). Jednak wkrótce do Jakuba dotarła nowa niepokojąca wieść. Około 50 r. n.e. Jakub wezwał Pawła do Jerozolimy. Paweł przybył z darami dla ubogich, ale czy były wystarczające aby ułagodzić Jakuba? Na podstawie Nowego Testamentu można zrekonstruować to co nastąpiło.

Paweł przybył do miasta i ofiarował dary. Lecz Jakub ich nie przyjął, wysunął za to nowe oskarżenie wobec Pawła o to że zachęcał żydów do zerwania z Torą (żydowskim prawem). Nie chodziło tu o nie żydów, pogan których odwodził od Tory. Paweł posunął się dalej i żydom którzy przeszli na wiarę Jezusa mówił że Tora jest już nie potrzebna, podobnie jak obrzezanie dzieci i inne obrzędy wiary.

Paweł nie mógł zaprzeczyć zarzutom, zapewnił jednak Jakuba o swojej lojalności. Ten porosił Pawła o udowodnienie że wciąż przestrzega żydowskich praw i poddał się obrzędowi oczyszczenia w Synagodze. Paweł wyraził zgodę, chociaż wiedział że nie postępował zgodnie z prawem.

Kiedy odbywał w świątyni obrzęd oczyszczenia, niektórzy żydzi rozpoznali w nim tego który namawiał ich do porzucenia Tory. Powstał wielki zamęt w wyniku którego Paweł podjął ważną decyzje - zażądał ochrony powołując się na prawo które zabraniało wykonywania kar cielesnych na obywatelu rzymskim.

Dokładnie nie wiadomo w jaki sposób Paweł zdobył obywatelstwo rzymskie. W Dziejach Apostolskich powiada że się z nim urodził, ale mógł je także kupić. Jego oświadczenie bardzo wzburzyło żydów dla których rzymianie byli bezwzględnymi w owym czasie okupantami. Z rąk tłumu wyrwali go rzymscy żołnierze. Nie został aresztowany za przestępstwo, raczej by ochronić go przed rozwścieczonymi żydami wśród których Jakub wydawał się prawdziwym barankiem. Nastąpił rozłam. W chwili kiedy wyznał że jest obywatelem rzymskim, na zawsze odłączył się od żydów. Staje się nowym założycielem ruchu religijnego. Paweł i jego uczniowie wygrali batalię o biografię Jezusa.

W 66 r. n.e. już po rozejściu się Pawła i Jakuba w Palestynie wybuchło powstanie przeciwko Rzymowi. Po czteroletnich walkach zostało zmiażdżone. Na szczycie fortecy Masada u brzegów Morza Martwego 900 powstańców popełniło zbiorowe samobójstwo nie chcąc oddać się w ręce rzymian. Właśnie w tym czasie gdy żydzi ponosili klęski zaczęto pisać Ewangelię Nowego Testamentu. Ich wydźwięk był bardzo istotny. Napisano je z punktu widzenia Pawła pomniejszały bowiem znaczenie żydowskiego patriotyzmu.

Czytelnicy ewangelii mieli odnieść wrażenie że my, chrześcijanie, nie identyfikujemy się z awanturniczymi żydami. Wizerunek Jezusa przekazano nam w czterech ewangeliach Nowego Testamentu, ale przesłanie jakie niosą, odzwierciedla przede wszystkim pogląd Pawła.

A jaki byłby wizerunek Jezusa widziany oczami odłamu jakubowego? Czytaj artykuł: Jezus (cz. 2) - oczyma przegranych.

Źródło: www.eksplorer.eu